ŚWIĘTOŚĆ W CODZIENNOŚCI – taki był temat spotkań regionalnych, które odbyły się w Supraślu, Żdżarach, Ostrzeszowie i Wytycznie. Temat został zaczerpnięty z adhortacji papieża Franciszka Gaudete et exultate czyli O powołaniu do świętości w świecie współczesnym. Każdego kto czyta te słowa, zachęcam, aby dotrzeć do całego tekstu adhortacji, którą czyta się lekko a zarazem głęboko, gdyż przypomina o prostocie Ewangelii. Przesłanie z początku dokumentu oparte jest na Księdze Rodzaju: „Żyj ze Mną w zażyłości i bądź bez skazy”(Rdz 17,1) jako tęsknota Boga za człowiekiem, za prawdziwą więzią serc. A jednocześnie ukazuje cel, jakim jest próba ujęcia drogi świętości w aktualnym kontekście życia pośród zagrożeń, wyzwań i możliwości współczesnego człowieka.
Zatem czym jest świętość? W odpowiedzi posłuchajmy kilku zdań dokumentu, niech one będą impulsem naszej osobistej refleksji i zaproszeniem do życia miłością tu i teraz.
Świętość jest najpiękniejszym obliczem Kościoła.
Świętość będzie wzrastała przez małe gesty.
Świętość z sąsiedztwa, świętość osób, które żyją blisko nas i są odblaskiem obecności Boga.
Świętość to przeżywanie w zjednoczeniu z Nim tajemnic swojego życia.
Świętość to życie pełnią miłości.
Świętość jest spotkaniem twojej słabości z siłą łaski.
Świętość pozostawia ślad na tym świecie.
Bycie ubogim w sercu to właśnie jest świętość.
Reagować z pokorną łagodnością – na tym polega świętość.
Umiejętność płakania z innymi to jest świętość.
Głodne i spragnione poszukiwanie sprawiedliwości jest świętością.
Miłosierne postrzeganie i działanie jest świętością.
Zachowanie serca w czystości od wszystkiego, co plami miłość, jest świętością.
Rozsiewanie pokoju wokół nas jest świętością.
Akceptowanie codziennej drogi Ewangelii, pomimo że przynosi nam ona problemy, to jest świętość.
Droga świętości jest źródłem pokoju i radości, będących darem Ducha, ale jednocześnie wymaga ona, abyśmy trwali „z zapalonymi pochodniami” (Łk 12, 35) i zachowali czujność: „unikajcie wszystkiego, co ma choćby pozór zła” (1Tes 5, 22) „czuwajcie” (por. Mk 13, 35; Mt 24, 42); „nie zasypiajmy” (por.1Tes 5, 6)
s. Angelina
Kościół jest Matką naszą, Ona nas uczy, jakimi powinniśmy być i co czynić, aby podobać się najlepiej Bogu. Od nas, jako od dzieci należy się dla tej Matkiposłuszeństwo i miłość.
