„W Nazarecie, w świętym Domku (…) miała miejsce tajemnica życia ukrytego Pana Jezusa, tajemnica najgłębszej pokory i niepoznania od świata, tajemnica posłuszeństwa i ofiary Boga-Człowieka. W tym świętym Domku Jezus jako Dziecię wzrastał w mądrości i łasce u Boga, i u ludzi, tu dał nam niepojęty przykład całkowitego wyniszczenia”.
Codzienność nazaretańska utkana była z tego, co zwyczajne, proste, niepozorne, a zarazem wielkie i święte, bo przeniknięte obecnością Boga Człowieka, który przez 30 lat żył w ukryciu. I w naszym życiu to, co zwyczajne i niepozorne, może mieć największą wartość, jeśli staramy się żyć świadomie wiarą i pełnimy wolę Bożą. Wtedy „wzrastamy” w wierze, nadziei i miłości. To droga Pana Jezusa – zaufania Bogu, radości i zmagania – piękna, bo taka Boża i ludzka – wcielona.
Czy w mojej szarej codzienności odkrywam wartość i piękno życia rodzinnego, w którym jest obecny Bóg, choć często ukryty jak w Nazarecie?
W najdrobniejszej rzeczy trzeba być zjednoczoną z wolą Pana Jezusa.
